Sayin portal yoneticisi,

siteniz guzel ancak fikralar bolumunde "Paraşütçü Temel" fikrasinda Hz. Meryem ile ilgili
sozler hos degil..

Daha saygili olunmasi dilegiyle,

Saygilarimla...

Oğuzam, Türk menem… Bayatlardan Türkmenem…
Damarlarındaki asil kan, aslına çektiğin ırk menem…
Yaprağın asılı dallar, gövdeni taşıyan kök menem…
Yolunu gözleyen yar, aşkınla çarpan ürek menem…
Can içre canan bilmişem gavim gardaş, nerdesen…

Yedi koldan, onaltı boydan gelmişem Orta Asyadan…
Yayından fırlayan ok, huduttan hududa atılan mızrak, deli taylar gibi dörtnala esmişem…
Az gitmişem, uz gitmişem, dere tepe düz gitmişem…
Kuş uçmaz kervan geçmez dağları göçebe adımlarla gezmişem…
Irağı yakın, yurdumu ırak eylemişem…
Tırnaklarımla oymuşam tortu kayaları, kıraç toprakları gözyaşlarımla sulak etmişem…
Kızgın tohumlar serpmişem, emek vermişem, aşa getirmişem…
Türk illerine haber salmışam gavim gardaş nerdesen…

Selçuklu şah-ı sultanlarım adım atmış otağıma, kapıda karşılamışam civan-ı mert erlerimi, başım üstünde berhudar ağırlamışam…
Musul'da Zengiler, Kerkük'te Kıpçak, Erbil'de Beg Teginliler adıyla Atabegleri kurmuşam, Türk'ün adını âlemlere duyurmuşam…
Bayındır Kızanı torunlarımı kucaklamışam, bahar coşkusu Akkoyunlar gibi meralara yayılmışam…
Sultan Cined oğlu Şah İsmailimle pişirmişem ham yanlarımı, Ocağımda tüten Safevi ateşiyle alev alev yanmışam…
Genç Osmanlıyla açmışam Bağdat'ın kapısını, cahiliye devrini kapatmışam…
Dil, din ve ırk özgürlüğüyle donatmışam halkları, mum gibi aydınlatmışam kör karanlık tarihi, çevreme ilim, irfan, ışık saçmışam…
Derin hülyalara dalmışam gavim gardaş, nerdesen…

Ne zaman ki Türk birliğine diş bilemiş düşman, çapraz fişek silahıma davranmışam…
Zırnık ödün vermemişem sevgimden, korkmamışam heç, ölümleri kuşanmışam…

Yalın ayak koşmuşam Kafkas cephelerine, Sarıkamış harekâtına katılmışam…
Buz kesmiş yüreğim Allah-u Ekber Dağlarında, katmer katmer kefensiz donmuşam…

Çanakkale'de etten duvar olmuşam, göğüs göğüse çarpışmışam Allah vekil, bir adım geçirmemişem gâvuru öteye, üst üste cansız yığılmışam…

Nasıl ki harb-i cihanlarla zayıflamışam, güçten kudretten düşmüşem heyhat, yeraltı kaya yağlarım sulandırmış ağızları, hemhal manda manda paylaşılmışam…

Öyle ki et ve tırnak misali ayrılmışam, süt kuzu yavru gibi Anadolu'dan koparılmışam…
Köpekler hırlamış peşimden, yılanlar tıslamış…
Sahipsiz kalmışam gavim gardaş nerdesen…

Lord planları tayin etmiş kaderimi, Misak-i milli sınırlar dışına çıkarılmışam…
İtilmişem, kakılmışam, horlanmışam külliyen, tekme tokat yerlere yatırılmışam…
Dağ ayılarının önüne atılmışam yaralı, çöl develerinin hörgücüne tepe taklak asılmışam…

Türk menem demişem, Türkçe söylemişem, Eskiyaka'da kurşunlara dizilmişem…
Emeğimin hakkını istemişem, Gavurbağ'da linç edilmişem…
Adalet beklemişem, iplere gerilmişem…
Eşitlik yeğlemişem, zab suyu kana bulanmış, Altunköprü'de ekin gibi biçilmişem…
El insaf vicdan dilemişem zindanlara sürülmüşem… Diri diri gömülmüşem gavim gardaş nerdesen…

Kollarım kırılmış omuzlarımdan, işkencelerle yoğrulmuşam…
Gözlerim kan çanağı, fincan fincan oyulmuşam…
Ölmem yetmemiş kâfire, ip sarılmış cesedime, ibret-i âlem sokaklarda dolaştırılmışam…
Lime lime dağılmışam gavim gardaş, nerdesen…

Kimliğim değiştirilmiş, El-Temim olmuş Türkmen Kerkük, hafızalardan kazınmışam…

Baas baas bağırmışlar, kin kusmuşlar yüzüm barabarı, evimden yurdumdan göçe zorlanmışam…

Okumak yazmak yok…
Düşünmem, konuşmam, kızmam yasak…
Ağzım dilim bağlanmışam…
Başın kaldırıp bakmak, göz ucuyla süzmek ne cüret…
Oturmam, yürümem, gezmem yasak…
Elim ayağım dolanmışam…
Taş kesilmişem gavim gardaş nerdesen…

Di gah gel…
Di gel ölem di gel…
Adına gurban olam di gel…
Alnına kanım çalam di gel…
Bayrağım göğün mavi yeli, ay yıldızım sen… Yurdum Türkmen eli, can özüm sen…
Soyum sopum Türkoğlu, yüzüm sürdüğüm izim sen…
Oy men ölmüşem gavim gardaş, nerdesen…

ALİ YAŞAR

Yüce Allah'a inancımız sonsuz, imanımız kuvvetli! Camilerde vaazlar verildi, dualar edildi! Ama yine kaybeden, ağlayan taraf biz olduk, kazananlar, sevinenler ise her zaman olduğu gibi yine "gavurlar" ...! Neden?

Son Fransa-İtalya maçında, oyun başlamadan önce, Fransız milli takımının müslüman oyuncusu Franck Ribéry'i sahada ellerini açmış dua okurken gördüm. Birkaç dakika sonra, daha maçın başında iken, ağır yaralanarak sahayı terketmek zorunda kaldı. Dualarını, kudreti sonsuz Allah'ım duymamışmıydı?

Almanya dünkü maçta kötü oynadı, Milli Takımımız sahanın şüphesiz hakimi oldu, ama sevinçle coşkuya boğulan taraf yine onlar oldu! Neden? Alman'ların bu zamana kadar tarihlerinde birçok kez Avrupa ve dünya şampiyonu oldukları yetmiyormuydu? Neden, neden, neden?

"Gavurlara" kızarız hep domuz yerler diye. Düşündünüz mü hiç, aya, marsa gidenler hep bu domuz yiyen milletler!? "Domuz yiyenler aya, sığır yiyenler yaya ...!"

Yanlış anlamayın, ben asla, biz de domuz yiyelim falan demiyorum, sadece gerçekleri ortaya koymaya çalışıyorum!

Sonuç onu gösteriyor ki, biz müslümanlar, illaki de yüce Allah'ın sevgili kullarından değiliz! Ezilen, ağlayan taraf hep biz müslümanlar oluyoruz. Demek ki başarının yolu, sadece bei vakit namaz kılmakla olmuyor, bunun yanında ilim ve çalışkanlık gerekiyor! Tüm bu "neden? sorularının cevabı sadece ve sadece burada yatıyor işte ...

Aşağıdaki yorumu Zaman gazetesinden sizlere aktarıyoruz, Türklerin ne kadar dostu var görelim!

----------------------------

16 senedir ortadoguda calisiyourum ve genelde araplarin cogu Tukleri sevmezdiklerinden dunya kupasi ve herhangi bir spor da Turklein basarili olmasini istemezler. Ornek, Kuwaite kahvede seydettigim macta hep karsi tarafi tuttular ve Fenerbahce Chelsea macinda Fener yenilince alkisladilar. Ondan oturu butun muslumanlar demek yanlis olur ve basarilarimizi ne Avrupali ne Arap hazmedemiyor. Turkun turkten baska dostu olmadigi bilhassa orta doguda dogrudur.

ekrem ergonul

Kaynak: www.zaman.com.tr ... »

Dün, yani Türkiye-Hirvatistan maci günü, sabah ise giderken, yanimda iki genc kiz, Alman, tahmini 16-17 yaslarinda, oturuyor ve futbol üzerine konusuyorlar ... Almanya-Portekiz maci hakkinda falan ...

Sonra konu aksama oynanacak Türkiye-Hirvatistan macina geldi. Kizlardan birinin digerine söyledikleri aynen söyle idi:

"Bugün Türkiye-Hirvatistan oynuyor. Türklerin kazandigini düsünebiliyormusun? Eger kazanirlarsa nasil burada yer yerinden oynar, düsünebiliyormusun? Bunu hic mi hic istemiyorum, Türkler kazanmasin da kim kazanirsa kazansin!"

Duyduklarim, daha sabah vakti, moralimi oldukca bozmustu ...

Ögle vakit sirkette kantinde yemek yiyoruz. 7-8 kisilik bir grubuz. Yemek sohbeti arasinda yine konu futbola geliyor. Tam karsimda oturan Alman, yari asagilayici, yari sevincli bir sekilde ve kendinden de oldukca emin, "bugün Türkler dislaniyor!" deyiverdi bir an. Agzimdaki lokma bogazima tikaniverdi neredeyse. Karsisinda oturan kisinin Türk oldugunu unutmusmuydu, yoksa bunu bilhassa bilerek mi yapiyordu? Neden böyle bir kaniya vardigini, Türklerin bugün eleneceginden neden bu kadara emin oldugunu sordum kendisine hemen. Cevabi sadece "öyle iste" oldu. Ben kendisine bekleyin görün bu aksam "Türk eglencesi" var dedim.

Yine moralim bir kez daha inmisti yerlere, yedigim yemek kalmisti bogazimda ...

Ayni günde sahit oldugum bu iki olay, ilk bakista her ne kadar basit gibi görünse de, daha ince bir yaklasimla, konunun hic de o kadar basit olmadigini gösteriyor. Cünkü bura yasamis olduklarim, Alman halkinin Türk insanimiza bakis acisinin tam aynasi gibiydi.

Daha cocuk yastaki bu genc kizlar, neden komsuluk yaptigi, ic ice yasadigi Türklerin kazanmasina sevinmiyor? Neden sirketteki eleman, tam karsisinda oturan kisinin Türk olmasina ragmen, Türkleri dislama cüretini gösterebiliyor?

Cevabi gayet basit: Almanya'da 50 yili askin bir süredir büyük bir Türk toplumunun yasamasina ragmen, Türkler hala sevilmiyor. Sadece Almanya'da mi? Hayir, Avrupa'nin neresine giderseniz gidin, bu manzara hep aynidir. Türkler hic bir yerde sevilmezler, Türklerin dostu yoktur ... Biz hala Avrupa'li dostlarimizdan bahsede duralim ...

Cicero'dan selamlarla ...